خودت مانده ای و حضوری نچسب که نمی دانی چه اش کنی و دلی بی تاب که

 می دود تا دشت آن سوی دیوار و نگاهی که پر میزند …

پر میزند برای رقص ِ موزون واژه ها … واژهایی که اختیارشان دیگر با تو نیست …

 دلت ؟ آه از دل … مبهم مانده و تو از درکش عاجزی … هوس ِ باران دارد و کویر …

هوس ِ ایمان دارد و کفر …هوس ِ ماندن و رفتن .

چه میشد گم میشدی ؟ نه ! کنده می شدی از این جهان …

 لعنت ِ آسمان انگار هجوم آوده …

می دانی چه می گویم ؟ می فهمیم  ؟ می بینیم ؟

می دانم  هر چه توصیف کنم برایت گنگ میشود … چه انتظار از حضوری گنگ ؟!