بگذار کسی نداند که چگونه من از روزی که تخته های کف ِ این کلبه  ی چوبین ِ ساحلی رفت و آمد ِ کفش های سنگین ام را بر خود احساس کرد و سایه ی دراز و سردم بر ماسه های مرطوب ِ این ساحل ِ متروک کشیده شد ، تا روزی که دیگر آفتاب به چشمهایم نتابید،با شتابی امید وار کفن ِ خودرا دوخته ام ، گور ِ خود را کنده ام ….

                                                   رکسانا / زنده یاد احمد شاملو

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: