عصر ؛ عصر دیکتاتوری بود نه دموکراسی  و انسان در دروغ عظیم ِ آزادی  جان می داد  و متهم بود به اندیشه به فکر به خلاقیت .عصر ؛ عصر بی اعتمادی ؛ عصر ِ صحبت های در گوشی ، عصر ِ پرونده های کلان… عصر دویدن های پنهانی و فرار های بی دلیل .عصر ؛ عصر ِ عشق نبود ، عصر دلدادگی ،نگاه های پنهانی شرم و حجب و حیا نبود .عصر معجزات کوچک ِ بین دو عاشق نبود … عصر ِ ما نبود!! اما در حوالی همین دیکتاتوری و قفس اندیشه در همین عصر سیاست زده و جنگ روانی بود که چشمان ما رسوایی مان را فریاد زدند و عشق به حادثه ای آغاز شد ….

* تنگ دلی …

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: